[Titan] Fiction: Unconscious (Erwin x Rivaille)

posted on 06 Jun 2013 17:19 by lightvampire in Anime-and-Manga, Fiction directory Fiction, Cartoon
 
....สาธุ... ก่อนจะอัพเอฟวรี่ติงจิงกะเบล
 
อย่าเจอ 502 504 นะที่รัก......
 
 
 
ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีเหตุการณ์ใดเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องจริงๆ ของตัวอนิเมะและมังงะนะครับ ขอให้รับทราบโดยทั่วกัน ; u ;
 
 
 
 

Title: Unconscious

Type: BL

Fandom: Shingeki no Kyojin/Attack on Titan

Pairing: Erwin x Rivaille

Rating: PG15/R

Note: น่าจะมีตอนต่อ (?) คาแรกเตอร์อาจจะหลุดไปบ้าง ยังไงก็ขออภัยนะฮะ... แต่เขียนด้วยความรักจริงๆ นะ แฮ่ก....

 

 

 

 

ร่างหนึ่ง...นอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าคมประดับรอยช้ำเล็กๆ หันออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

เสียงแง้มประตูเปิดดังขึ้น ดึงสติของเขาให้กลับมา ทำให้เขาต้องละสายตาจากท้องฟ้าและหันมาทางต้นเสียงอย่างช้าๆ คิ้วที่มุ่นอยู่แล้วตามปกติยิ่งขมวดมากขึ้นไปอีกเมื่อเขาเห็นบุคคลที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น...

 

"ว่าไง?" ร่างที่นอนอยู่บนเตียงเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อนอย่างไม่พอใจนักที่แขกผู้มาเยือนเข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของเขา แต่ครั้นจะไล่ไปก็ไม่ได้ เนื่องจากคนที่เข้ามาใหม่ดันมีตำแหน่งสูงกว่าเขานี่สิ

 

"แค่มาเยี่ยมน่ะ ขานายโอเคนะ? ไม่เจ็บมากใช่ไหม?" เจ้าของร่างสูงในชุดทีมสำรวจก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อนพร้อมเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนนั่งลงที่ขอบเตียง เอื้อมมือใหญ่ไปแตะที่ขาข้างหนึ่งของคนบนเตียงที่ถูกผ้าพันแผลพันไว้

 

"เออ... ก็อย่างที่แกเห็นนั่นแหละ หัดแหกตาดูซะมั่ง" คนเจ็บกึ่งตอบกึ่งบ่น น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย แต่คนฟังก็ไม่ได้ติดใจอะไร "แล้วนี่จะไปไหนล่ะ สำรวจกำแพง?"

 

"กำลังจะออกไปนอกกำแพงต่างหาก" คนถูกถามตอบเสียงเรียบนิ่ง แต่ก็ไม่ได้หันไปสบตาคนถามราวกับจะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขาอย่างชัดเจน "อยากไปรวบรวมข้อมูลของไททันให้มากกว่านี้น่ะ พวกร่องรอยหลังจากมันตาย แล้วก็อะไรหลายๆ อย่างด้วย"

 

"แล้วทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกอะไรฉันก่อนเลยฟะ หา!?" คนเจ็บลุกขึ้นนั่ง มือเล็กคว้าเอาทั้งผ้าคลุมสีเขียวของทีมสำรวจและคอเสื้อของคนที่ทำตัวไม่รู้ร้อนอะไรกับการออกไปนอกกำแพงครั้งนี้ บังคับให้อีกฝ่ายหันมาสบตาเขาตรงๆ

 

"ไม่จำเป็นต้องบอกนี่ ถึงบอกไปยังไงนายก็ไปด้วยไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ร่างที่ถูกกระชากคอเสื้อหันมาสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ โดยไม่มีการหลบ ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ราวกับจะมองทะลุทะลวงลงไปถึงใจของอีกฝ่าย จนคนเจ็บเองต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี

 

"เออ... เรื่องของแกแล้วกัน" ร่างที่นอนอยู่บนเตียงตัดบท และปล่อยมือจากคอเสื้อของหัวหน้าทีมสำรวจ รู้สึกถึงความรวดร้าวภายในใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงมันออกไป

 

"พักผ่อนเถอะ ฉันไม่รบกวนนายแล้ว" คนเป็นหัวหน้ายกมือขึ้นลูบศีรษะคนเจ็บเบาๆ ก่อนที่นิ้วชี้ของเขาจะเลื่อนลงมาที่กลางหว่างคิ้วของคนตัวเล็กกว่า "แล้วก็เลิกขมวดคิ้วแบบนี้ได้แล้ว เดี๋ยวก็แก่เร้วกันพอดีหรอก"

 

"พอกับแกนั่นแหละ เจ้าบ้า!" คนเจ็บปัดมืออีกฝ่ายออก พร้อมๆ กับที่รอยย่นตรงหว่างคิ้วที่หายไปเล็กน้อย "จะไปไหนก็รีบไปไกลๆ เลยไป หนวกหูชะมัด"

 

 

หัวหน้าทีมสำรวจไม่ได้เอ่ยตอบอะไรหลังจากนั้น เขาเพียงแค่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ เหมือนกับว่าไม่ค่อยจะอยากออกไปเท่าไหร่ ก่อนใช้มือข้างหนึ่งปรับผ้าคลุมสีเขียวเข้มให้เข้าที่ ยืดเส้นยืดสายร่างกายตัวเองอีกเล็กน้อยท่ามกลางสายตาของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่เขาเชื่อใจที่สุด

 

...และก่อนที่เขาจะได้ก้าวขาออกไปจากห้อง เสียงของคนที่อยู่ในห้องก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน

 

 

"เอลวิน"

 

 

เจ้าของชื่อหันกลับมาทางต้นเสียงในขณะที่มือของเขาจับลูกบิดประตูอยู่ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้หันมามองเขาอย่างที่ควรจะเป็น

 

 

"ผ้าคลุมของแก..." คนเจ็บก้มหน้าพึมพำเบาๆ ขณะที่มือทั้งสองข้างของเขากำแน่น "...แลกกับของฉันได้ไหม?"

 

 

คนฟังไม่ตอบคำ แต่ก็ยอมดึงผ้าคลุมประจำตัวของเขาออกโดยไม่มีข้อโต้แย้งอะไร

 

 

"...ของฉันตัวใหญ่นะ นายใส่ได้หรือไง?" ร่างสูงพูดติดตลก แต่ก็ยอมเดินกลับมาที่เตียง แล้วค่อยๆ เอาผ้าคลุมของตนคลุมร่างของอีกฝ่ายแทนผ้าห่ม "เลิกทำหน้าเครียดได้แล้วน่ะ ฉันไม่เป็นไรหรอก"

 

"ผ้าคลุมของฉันอยู่ในห้อง เอาไปด้วยล่ะ" ร่างเล็กรีบพลิกตัวหันหลังให้เพื่อปิดบทสนทนา ก่อนกระชับผ้าคลุมไหล่ของอีกฝ่ายให้แน่นขึ้น "ใส่ไปด้วยนะ..."

 

"อา... จะพยายามครับ" แล้วคนเป็นหัวหน้าก็กลายเป็นฝ่ายเชื่อฟังลูกน้องของตนเสียเอง แต่ก็ยังไม่วายแกล้งแหย่อีกฝ่ายเล่น "ถ้าผืนมันไม่เล็ก...โอ๊ย!"

 

 

ยังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกคนตัวเล็กกว่าศอกกลับมาที่หน้าท้องอย่างจัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมหันกลับมา...

ฝ่ายถูกทำร้ายได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ กับอาการแสดงนั้น ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะยกขึ้นลูบเรือนผมสีดำขลับของอีกฝ่ายราวกับเป็นการบอกลา และหมุนตัวเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

 

 

".......อย่าตายนะ... เอลวิน"

 

 

เสียงแผ่วๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝึปากสีซีด โดยไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายที่ผละออกจากร่างของเขาไปแล้วนั้นได้ยินหรือเปล่า เขาเพียงได้แต่หวังให้คนๆ นี้รอดจากการโดนไททันฆ่าตายหลังจากออกไปนอกกำแพงในเวลาที่เขาไม่ได้ออกไปด้วยก็พอแล้ว

...ร่างเล็กบนเตียงได้แต่โทษอาการบาดเจ็บของตัวเองอยู่ลึกๆ ที่ทำให้เขาออกไปสำรวจนอกกำแพงกับเอลวินในครั้งนี้ไม่ได้

 

รีไวล์ได้แต่บอกตัวเองให้หลับตาลง หลับไปเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนเฝ้าคอยว่าอีกฝ่ายจะกลับมาถึงเมื่อไหร่... เพราะอย่างน้อย การที่เขาหลับไปมันคงพอช่วยย่นระยะเวลาในการรอได้ดีกว่าแน่ๆ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

".....ไวล์"

 

 

"...รีไวล์......"

 

 

เสียงคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นหลังจากที่เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ รีไวล์ใช้มือขยี้ตาตนเองเบาๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกเงาขนาดใหญ่ทาบทับ ร่างนั้นค่อยๆ ก้มตัวลงมาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกถึงลมหายใจ รูปหน้าและดวงตาคุ้นเคยปรากฏสู่สายตา

 

 

"เอล...วิน...." น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกชื่อผู้เป็นหัวหน้าหลังจากเริ่มรู้สึกตัว นิ้วมือเรียวไล้ไปตามผิวแก้มและสันกรามแกร่งอย่างเบามือ "กลับมาแล้ว...เหรอ?"

 

"อืม... นี่หลับตั้งแต่ฉันออกไปเลยเหรอ?" มือแกร่งยกขึ้นกำมืออีกฝ่ายไว้หลวมๆ ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะสัมผัสผิวแก้มของร่างที่บาดเจ็บอย่างแผ่วเบา และเปลี่ยนมาจูบที่หลังมือข้างที่เขาจับอยู่อย่างทะนุถนอม

 

"เสียมารยาทชะมัด แกนี่..." คนถูกจูบบ่นอุบกับการกระทำของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการปฏิเสธอย่างชัดเจน "แล้วได้อะไรเพิ่มเติมมาบ้างล่ะ?"

 

"ก็พอสมควรนะ ฮันจิได้ซากไททันมาด้วย เดี๋ยวคงเอาไปตรวจสอบอีกทีว่ามีอะไรต่างจากตัวก่อนๆ รึเปล่านั่นแหละ" หัวหน้าทีมสำรวจรายงานผลการออกสำรวจวันนี้ให้คนเจ็บฟัง ก่อนลุกขึ้นและผละออกจากร่างเล็กช้าๆ "ฉันไปก่อนล่ะ นายเองก็พักผ่อนเถอะ"

 

"เดี๋ยว..."

 

"หืม?" เอลวินที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปหมุนตัวกลับมาหาอย่างไม่เดือดร้อนอะไรนัก

 

"ผ้าคลุม..."

 

"อ้อ จะแลกคืนเหรอ?" ชายหนุ่มผมทองดึงผ้าคลุมไหล่ของตนออก และวางมันไว้ใกล้ๆ กับหัวเตียง "อ๊ะ...ลืมไป ฉันควรพับมันให้นายด้วยสินะ"

 

"......."

 

"รีไวล์?" ขายหนุ่มสังเกตได้ถึงความผิดปกติของอีกฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่ตอบสนองอะไร จึงลองเอ่ยทัก พร้อมกับจับมือของคนเจ็บบนเตียงไว้ "มีอะไรรึเปล่า?"

 

"ม...มี...." คนถูกถามชะงัก รู้สึกในลำคอแห้งผากจนพูดไม่ออก มือเรียวเล็กที่ถูกกุมอยู่กำแน่นขึ้น "...มีใครตายไหม?"

 

 

คราวนี้เป็นฝ่ายเอลวินที่เงียบไป...

แต่รีไวล์ก็พอเดาได้ถึงคำตอบ...

 

ในบางครั้ง สำหรับเรื่องบางเรื่อง แม้เขาทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกัน แต่กลับรู้คำตอบของกันและกันอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยวาจาใดๆ...

 

 

"งั้นเหรอ?" ว่าพลางใช้แขนเกี่ยวลำคอของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ๆ และซบใบหน้าลงบนบ่ากว้าง "นั่นสินะ... ทั้งๆ ที่ทั้งฉันแล้วก็แกควรจะชินชากับเรื่องแบบนี้ได้แล้วแท้ๆ"

 

"ฉันไม่เป็นไร นายพักผ่อนเถอะ" ร่างสูงรวบคนเจ็บมากอดหลวมๆ ครั้งหนึ่งราวกับจะปลอบใจอีกฝ่าย แล้วค่อยๆ คลายวงแขนออกช้าๆ ปลอบประโลมด้วยริมฝีปากที่ประทับลงบนหน้าผากของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา แล้วจึงปล่อยร่างนั้นให้เป็นอิสระ

 

 

ร่างเล็กออกแรงดึงแขนแกร่งของอีกฝ่ายเข้าหาตัว ก่อนฉวยโอกาสประกบริมฝีปากกับหัวหน้าของตนโดยไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัว เรียวลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก หาความอบอุ่นที่มากกว่าผ้าคลุมสีเขียวเข้มที่คลุมร่างของตนอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน แขนข้างหนึ่งของชายหนุ่มผมทองก็เลื่อนลงไปที่เอวด้านหลังของอีกฝ่าย รั้งเรือนกายเล็กนั้นเข้ามาแนบชิดราวกับจะรู้ล่วงหน้าว่าต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มือใหญ่อีกข้างประคองใบหน้าคมนั้นไว้ ริมฝีปากหนาที่เปียกชื้นของชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนไปที่ผิวแก้มขาวทีละนิด ขยับมาหยอกล้อกับติ่งหูนิ่มด้วยปลายลิ้น ก่อนที่ริมฝีปากคู่นั้นจะวกกลับมาที่ปลายจมูก ไล่ลงไปถึงลำคอและฝากรอยช้ำแดงๆ ไว้สองสามรอยอย่างจงใจ

 

 

"...เอล..วิน..." ร่างเล็กหอบ สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ ครั้งหนึ่ง หลังจากกลายเป็นฝ่ายถูกอีกฝ่ายช่วงชิงลมหายใจไปเมื่อไรก็ไม่รู้ได้

 

 

ฝ่ามือเรียวยึดเรือนผมสีทองของคนตัวใหญ่ไว้ ขณะที่ผิวกายเริ่มถูกสัมผัสด้วยมือใหญ่ที่รั้งเสื้อเนื้อบางของเขาขึ้น ผ้าคลุมที่คลุมอยู่บนร่างเล็กถูกถึงออกอย่างไม่รีบร้อน แต่ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

 

 

"อ๊ะ...ขอโทษ ฉันลืมไปว่านายเจ็บอยู่" คนตัวใหญ่กล่าวขอโทษออกมาเบาๆ และหยุดการกระทำทุกอย่าง

 

"ไม่...นั่นไม่ใช่ปัญหา" รีไวล์ดึงผ้าคลุมผืนที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายกลับ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย มองเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่คนมองกลับรู้สึกได้ถึงความไม่มั่นใจจางๆ ที่ซ่อนอยู่หลังดวงตาที่ดูเป็นเอกลักษณ์คู่นั้น

 

 

เอลวินถอยกลับมาตั้งหลัก มือกร้านจับมือเรียวเล็กของอีกฝ่ายขึ้นมาทาบบนหน้าอกข้างซ้ายของตนอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเอ่ยประโยคย้ำความรู้สึกให้อีกฝ่ายมั่นใจ

 

 

"สัมผัสสิ รู้สึกไหม...?" ร่างสูงหลับตาลง ปล่อยให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงจังหวะของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ของตน ".....ไม่ได้ตาย....ซะหน่อย...."

 

"ฉ...ฉันรู้แล้วน่ะ!" ร่างเล็กชักมือกลับหลังจากอีกฝ่ายช่วยยืนยันความไม่มั่นใจนั้นให้ตน แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะคืนผ้าคลุมที่อยู่บนตัวเขาให้เจ้าของ

 

"ทำไมล่ะ? อยากให้ฉันตายหรือไง?"

 

"อะ...เอาเป็นว่าฉันขอแลกผ้าคลุมกับแกแล้วกัน แกเอาของฉันไป!" ว่าแล้วก็รีบดึงผ้าคลุมผืนนั้นที่ก่อนหน้านี้เป็นของเอลวินซุกลงไปใต้หมอน ใบหน้าคมที่บัดนี้พยายามหลบสายตาอีกฝ่ายอย่างเต็มที่เริ่มมีสีแดงเรื่อขึ้นมา

 

"ฉันควรจะดีใจไหมนะ ที่เห็นนายหวงผ้าคลุมนั่นมากกว่าตัวฉันอีก..." น้ำเสียงนิ่ง... แต่ฟังดูราวกับจะตัดพ้อ.....

 

 

เป็นเรื่องที่หาดูได้ไม่ง่าย หรือหาดูไม่ได้เลยหากคนๆ นี้ไม่ได้อยู่กับเขา...

 

 

"คิดไปเองต่างหาก" รีไวล์งึมงำในลำคอ แต่ไม่ยอมหันกลับมาสบตา ฝ่ามือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้า พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของเขา ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางปิดบังอะไรชายหนุ่มตรงหน้านี้ได้ก็ตาม

 

 

ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ แขนแกร่งทั้งสองข้างล็อคร่างของอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ลุกหนี แล้วแกะมือของอีกฝ่ายออกจากใบหน้าคุ้นเคยนั้นช้าๆ

 

 

"ระหว่างฉันกับผ้าคลุมของฉัน นายห่วงอะไรมากกว่า?" เสียงแหบต่ำ หากฟังดูหนักแน่น... เจือไปด้วยความรู้สึกน้อยใจจางๆ "...รีไวล์...."

 

 

เสียงกระซิบทุ้มต่ำนั้นดังก้องอยู่ภายในโสตประสาทของคนฟัง ยิ่งทำให้ทั้งจังหวะการเต้นของหัวใจและแรงดันเลือดในร่างของคนเจ็บเพิ่มขึ้นไปอีก...

 

 

- หมอนี่... ทั้งๆ ที่เลือดเย็นขนาดปล่อยให้คนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตาได้แท้ๆ...

 

 

คนเจ็บกำหมัดแน่น ขณะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายที่เป่ารดอยู่ข้างใบหูราวกับต้องการจะกลั่นแกล้ง

 

 

"แก...น่าจะรู้คำตอบนั้นอยู่แก่ใจ..."

 

 

- ไม่ใช่หรือไง?

 

 

ได้ยินเสียงหัวเราะหึเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่เขาทั้งสองจะปล่อยตัวไปกับความหฤหรรษ์เพียงอย่างเดียวที่สามารถทำให้กันได้ในช่วงที่เหล่ามวลมนุษย์มีสงครามและคนตายมากมายขนาดนี้...

mediafire.com/view/y7v2xe5bb5zwltm/%5BEruRi%5D_Unconscious_(Hidden_story).pdf  (ก็อบแปะหน้าใหม่ได้เยยจ่ะ)

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

รีไวล์หลับไปหลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่เอลวิน หลังจากที่จัดการกับเครื่องแบบตัวเองเรียบร้อยแล้วก็นั่งมองเขาอยู่ที่ขอบเตียงอย่างสงบ โดยไม่ได้พูดอะไรเป็นการรบกวน

 

สิ่งที่แปลกไปคือแววตาสีฟ้าครามนั้นสั่นไหว เหมือนเริ่มมีการแสดงความรู้สึกทางอารมณ์ขึ้นมา...

 

ชัดเจน...

 

เอลวินคว้าเอาผ้าคลุมสีเขียวประจำทีมสำรวจที่ถูกพับวางไว้บนโต๊ะที่หัวเตียงมาคลุมไหล่ตน ไล่สายตามองเจ้าของผ้าคลุมผืนนั้นที่กำลังนอนหลับสนิทเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

 

ชายหนุ่มตัดสินใจก้มลงไปกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของอีกฝ่าย...

 

 

"ฉัน...ต้องไปแล้วล่ะนะ....."

 

 

เสียงนั้นสั่นเครือเบาๆ ผิดกับตัวเขาตอนปกติ....

 

มือแกร่งยกมือของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างเบามือ มอบจุมพิตบนหลังมือของคนตัวเล็กเพื่อบอกลา

 

 

"ฉันรักนายนะ...รีไวล์..."

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

TBC (?)

 

 

 

 หมดแรงเขียนต่อ คร่อกกกก.... คือจริงๆ วันนี้ไหว้ครูฮะ แต่ จขบ. ตื่นสาย O<--< สรุปไม่ได้ทำอะไรเลย 

 

มันก็เลยได้ออกมาอย่างที่เห็น (ฮา)

จริงๆ มันยาวกว่านี้นะ แต่ตอนนี้เอาลงได้แค่เท่าที่เห็นฮะ

 

 

จริงๆ ก็ลงไปแล้วแหละ แต่ไม่รู้จะมีใครหาเจอมั้ย ก้ากกกก......

ใครหาทางไปไม่เจอ กระซิบถาม คอมเมนท์ถาม หรือ DM กันได้ฮะ เป็นเกม (?) นิดๆ หน่อยๆ ;p;

 

ตอนต่อ ที่ไม่รู้จะมีรึเปล่า คงบอกไม่ได้นะว่าจะลงตอนไหน นี่เอ็งก็อู้ชิบหายวายวอดละ แต่จะพยายามบิ๊วอารมณ์เขียนต่อให้ได้ครับ ถ้ามีคนอ่านนะ ///// v /////

 

ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน (?) ครับผม

 

ปล. จริงๆ แล้วเอนทรีนี้ไม่ใช่ PG15 หรอกนะ 

ปลล. คอมเมนท์สครีมได้เต็มที่ฮะ แต่ขอความกรุณาอุบคำตอบไว้ก่อนนะครับ ขอบคุณคร้าบบ QAQ

 

ปลลล. ของแถม จริงๆ นั่งเขียนไปก็ฟังไอ้นี่ไปด้วยแหละ แฮ่ก (?) ใส่หูฟังก่อนแล้วค่อยจิ้มไปฟังนะครับ

เป็นเสียงครางของรีไวล์ซามะคามิยะซัง คนพากย์รีไวล์ฮะ #ยังจะไซโค กร่าก

 

เตือนแล้วนะให้ใส่หูฟังก่อน และถ้าฟังคนเดียวได้จะประเสริฐมากครับ เพราะอาจจะ กันตรงหน้าจอคอมได้เลยทีเดียว

 

ไปละ...ฟิ้ววว

 กด Ctrl+A แล้วดู/อ่านใหม่ เดี๋ยวทุกอย่างก็กระจ่างฮะ
มันยาวไป ไม่กล้าลง O<--<

Comment

Comment:

Tweet

แหะๆ เมื่อวานพอเมนท์เสร็จแล้วอ่านตอนต่อไปก็เจอคลิปโคโตโนฮะโนะฮานะเลยค่ะ ก็ว่าแฟน ๆ คู่นี้ไม่น่าจะพลาด 555
อ่านจบแล้วโหวง ๆ เลยค่ะ เศร้าแทนเฮย์โจว /เป็นพวกเสพติดความแองส์ ><

#7 By パーム on 2013-07-02 18:15

@petit-p ฟังหมดละฮะ ไม่มีพลาด เป็นแฟนเกิน (?) คู่นี้อยู่แล้ว ก้ากกก

ดีใจที่ชอบค้าบบ XD

#6 By LightVampire on 2013-07-01 18:00

ตอนแรกอ่านในไอโฟนหาทางไปต่อไม่เจอค่ะ ถึงกับต้องลุกมาเปิดคอม 5555
เฮย์โจซึน ๆ น่ารักดีค่ะ จริง ๆ คงจะมีแต่ดันโจนี่แหละนะที่พอจะรับมือความซึนของเฮย์โจได้ คู่นี้นี่เรียกได้ว่าคบกันแบบผู้ใหญ่ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจกันจริง ๆ big smile
ปล. ดีใจมีฟิคไทยให้อ่าน อ่านฟิกในพิกซีฟมาก ๆ แล้วมึนแม้จะโฮกก็เถอะ T v T
อีกนิด .. ลองฟัง Kotonoha no hana แล้วยังคะ คู่นี้พอดี ฮา ฉากยาวดีด้วย.. คามิยะซังเสียงอุเกะจ๋าไปนิดแต่เวลาฉากก็ไม่ได้ต่างกับเรื่องอื่นเท่าไหร่ 55

#5 By パーム on 2013-07-01 16:24

เราตกเป็นทาสคู่นี้ไปแล้วค่ะ
เพราะอะไรคงไม่ต้องถาม
มองหน้าคุณดีและคุณซี ฮ่าๆ
เฮย์โจววว น่ารักนะคะ
ไม่ไหวๆ กรี๊ดๆๆๆๆ
ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ
ปล. นิดนึง แอบเห็นคุณจขบ. แต่งฟิคคู่คุณนักพากย์ แอบเห็นว่าลงใน FC2 ด้วย แต่บางเรื่องเราไม่สามารถอ่านได้ค่ะ ถ้าจะรบกวนคุณจขบ. ส่งพาสเวิร์ดให้จะได้ไหมคะ รบกวนด้วยนะคะ confused smile

#4 By P@t_ti13 on 2013-06-17 02:44

เฮร้ยยยยยยยยยยยยย ดราม่าาาาาาา
*กรีดร้องด้วยความชอบใจ (ฮา)
คู่นี้เป็นผู้ใหญ่ดราม่าตลอดอ่ะ 
ปากแข็งกันทั้งคู่ อ๊ากกกกก จะซึนกันไปหนายยย
มีความสุขเมื่อได้อ่านฟิคคู่ดันโชวและเฮย์โจว
ขอต่ออีกหลาย ๆ ตอน หลาย ๆ เรื่องเลยค่า

#3 By P-chan on 2013-06-09 10:22

"ปล. จริงๆ แล้วเอนทรีนี้ไม่ใช่ PG15 หรอกนะ" กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซ แล้วจะหาได้จากที่ไหนคะ รบกวนช่วยบอกที TT/////TT
คลิปเสียงนั่นไม่ไหวแล้ว ฟังแล้วจะตายคาคอมพ์ค่าาาาาาาาาา  

#2 By Pichi on 2013-06-07 00:45

อ่านฟิคแล้วแบบ... ฮ...เฮย์โจวคะ... ไม่ได้ตายไปทิ้งเสื้อคลุมไว้ฟินก็ยังดีใช่ไหมคะ....
//เขินเบย
ป.ล. คลิปนั่นมัน กรี๊ดดดดดดดดด ///ตาย

#1 By Pompadour on 2013-06-06 18:35

LightVampire View my profile

Creative Commons License
.