[Titan] Fiction: Hold Me -Afterwards- (Erwin x Levi)

posted on 08 Jul 2013 23:38 by lightvampire in Anime-and-Manga, Fiction directory Fiction, Cartoon

 

ตอนนี้เป็นตอนพิเศษของอันนี้ฮะ...

 

[Titan] Fiction: Hold Me (Erwin x Levi)

 

 

อยากเสพแต่ไม่มีให้เสพ

 

เขียนเองก็ด้ะ...

 

 

 

#ติ่งเสียใจ

 

 

โอเคแปะละฮะ... ///v///

 

 

------------------------------

 

Title: Hold Me -Afterwards-

Type: BL

Fandom: Shingeki no Kyojin/Attack on Titan

Pairing: Erwin x Levi

Rating: PG15

 

 

 

 

 

"ขอโทษนะ..."

 


"หนวกหู! ก็บอกว่ายังไม่ตายไงวะ แค่นี้ยังไม่แน่ใจอีกหรือไง? หรือต้องให้เตะหน้าแกซักทีนึง?"

 



ฝ่ามือเรียวเล็กข้างที่ไม่ได้ถูกมือแกร่งบีบไว้เอื้อมมาคว้าคอ เสื้อของร่างใหญ่ที่กำลังกอดเขาอยู่ แต่สุดท้ายก็ต้องปล่อยออกแทบจะทันที เพราะสภาพร่างกายที่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาจากบาดแผลฉกรรจ์จากการออกไปสำรวจนอก กำแพงเมื่อหลายวันก่อนยังไม่หายดีนัก

 



และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ คือคนที่พาร่างไร้สติ และวิญญาณที่เกือบจะตกลงไปในนรกของเขากลับมา

 


...หรือบางที อาจจะเป็นคนที่ดึงเขาลงมาจากสวรรค์ ที่จะได้หลุดพ้นจากการสู้รบเสี่ยงตายที่ใครๆ ก็คิดว่ามันไร้ประโยชน์แบบนี้เสียที....

 



เขากัดฟันกรอด เพื่อไม่ให้ตนเองส่งเสียงของความเจ็บปวด แต่การกระทำแค่นั้นไม่มากพอที่จะปิดบังคนตรงหน้าได้

 



"รีไวล์.. เจ็บรึเปล่า!?"

 



คนถามรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที สายตาไล่สำรวจรอยบาดแผลบนร่างนั้นด้วยความเป็นห่วง

 


รอยสีแดงจางๆ ที่ซึมผ่านผ้าพันแผลสีขาวสะอาดยังคงมีอยู่ให้เห็นในบางแห่ง ยิ่งทำให้คนมองรู้สึกปวดหนึบในใจจนอยากจะเป็นฝ่ายรับบาดแผลเหล่านั้นไปแทน

 




"เหอะ... ถ้าเจ็บแค่นี้ทนไม่ได้ ฉันคงตายไปตั้งนานแล้วว่ะ"

 



ปลายนิ้วใหญ่ค่อยๆ ลากผ่านรอยผ้าพันแผลเพื่อสำรวจร่างเล็กอย่างละเอียด ตั้งแต่บริเวณศีรษะ เรื่อยมาจนถึงลาดไหล่ ช่วงอก และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตามแบบทหาร หลังจากที่แทบไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเยี่ยมคนตรงหน้าเกือบสัปดาห์

 


เสียงสบถในลำคอของคนเจ็บดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อปลายนิ้วแกร่งค่อยๆ กดน้ำหนักลงบนบริเวณผ้าพันแผลที่มีสีแดงจางๆ ซึมออกมา ใบหน้าเรียวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ฝ่ามือเล็กจะบีบมือของอีกฝ่ายไว้แน่น

 



"ขอโทษ... เจ็บมากไหม?"

 



"ก็เออสิวะ ปล่อยได้แล้ว!"

 




ฝ่ามือหนาค่อยๆ ผละออกจากร่างเล็กอย่างเชื่องช้า ขณะที่สายตาของเจ้าของมือข้างนั้นเลื่อนขึ้นไปมองที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

 


และพบกับรอยคราบอะไรบางอย่างรอบดวงตาสีนิลที่พยายามหลบเลี่ยงสายตาของเขาอยู่.....

 


น้ำตา....?

 



"รีไวล์..."

 



"อะไรอีกวะ...?"

 



"นาย... ร้องไห้?"

 



"เปล่า! แค่ฝุ่นเข้าตาต่างหาก"

 



"หึ... งั้นเหรอ....."

 



วงแขนแกร่งคว้าเอาร่างที่นอนพิงหมอนอยู่บนเตียงมาแนบชิดอีกครั้ง ก่อนที่ปลายนิ้วหัวแม่มืออุ่นๆ จะเลื่อนมาเช็ดคราบน้ำบริเวณรอบดวงตาของคนเจ็บ แผ่วเบา...

 



ดวงตาสีฟ้าครามที่มองมา แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ถูกซ่อนไว้เบื้องหลัง... ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบาง พลางหัวเราะหึในลำคอ

 


ปลายจมูกโด่งค่อยๆ แตะลงบนผิวแก้มสีซีดจาง สูดกลิ่นกายที่ไม่ได้สัมผัสมาร่วมสัปดาห์อย่างไม่รีบร้อน ค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับมันอีกครั้งหนึ่งอย่างละเอียดอ่อน

 



"รีไวล์..."

 



เสียงกระซิบทุ้มต่ำ เอ่ยขึ้นพร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ากระทบใบหู

 


ผิวแก้มซีดเซียวเริ่มปรากฏสีเลือดจางๆ ขึ้นมาอีกครั้ง แรงดันเลือดจากหัวใจ แรงขึ้นจนเจ้าตัวรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง

 



หลายวันแล้ว... ที่เขาไม่ได้รู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้....

 



...กับคนๆ นี้......

 



"เอล...วิน....."

 



"...ฉัน... ทำได้รึเปล่า?...."

 


"ถึงบอกว่าไม่ แกก็ทำอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"

 



น้ำเสียงของคนพูดติดจะตั้งแง่เบาๆ แต่ก็ค่อยๆ ยืดแขนทั้งสองข้างออกไปโอบกอดร่างที่ใหญ่กว่าโดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

 


เขารู้ดี ว่าสิ่งที่ตนกำลังคิด เหมือนกับสิ่งที่อยู่ในหัวของอีกฝ่าย แม้แค่สบตาเพียงเสี้ยววินาที...

 



"หันหน้ามานี่สิ..."

 



ฝ่ามือหยาบค่อยๆ เลื่อนไปถึงท้ายทอยของคนเจ็บ นิ้วมือแกร่งทั้งห้าวนเล่นกับปอยผมสีดำสนิท หน้าผากกว้างแนบชิดกับศีรษะของอีกฝ่าย รู้สึกถึงเสียงลมหายใจที่เริ่มเปลี่ยนจังหวะไปอย่างช้าๆ

 



สัมผัสอุ่นจากกลีบริมฝีปากหนาค่อยๆ เริ่มจากเปลือกตาที่ปิดลงอย่างว่าง่าย ไล่ลงมาถึงผิวแก้มสีเรื่อ

 



และหยุดอยู่แค่นั้น...

 



"...ทำอะไร...ของแกน่ะ..."

 



"ก็แค่คิดว่าบางที ฉันควรจะรอให้นายอาการดีกว่านี้ก่อน..."

 



"โง่..."

 



สิ้นสุดประโยค คนเจ็บก็เป็นฝ่ายรั้งศีรษะของคนตัวใหญ่ตรงหน้ามาใกล้ ทักทายใบหน้าคุ้นเคยด้วยกลีบริมฝีปากบางที่สัมผัสบนปลายจมูกโค้งมน ก่อนเลื่อนลงมาจรดที่ริมฝีปากหนา เรียกร้องถึงจูบรสหวานที่ตนควรจะได้เมื่อครู่

 


สัมผัสนั้น... ยิ่งทำให้คิดถึงวันเก่าๆ ที่พวกเขาทั้งสองผ่านมันมาด้วยกัน...

 


ทั้งสุข เศร้า เจ็บปวด เสียใจ...

 


และยืนยันว่า คนสำคัญยังคงมีชีวิตอยู่ตรงหน้า ไม่ได้หายไปไหน.....

 



"โทษทีนะ..."

 


"ก็บอกว่าไม่ต้องขอโทษไง"

 



"อา... ฉันหมายถึง เมื่อกี้นี้น่ะ..."

 



ฝ่ามือที่รั้งท้ายทอยค่อยๆ กระชับระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองขึ้น ริมฝีปากหนาฉวยโอกาสช่วงชิงลมหายใจของคนในอ้อมแขนโดยไร้ซึ่งคำบอกกล่าว จนมือเล็กทั้งสองข้างต้องยันบ่ากว้างของอีกคนไว้ด้วยอารามตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรแบบนี้

 


เรียวลิ้นอุ่นถูกสอดเข้ามาในจังหวะที่เขาเผยอปากจะหายใจ... จาบจ้วงเข้ามาในโพรงปากพร้อมกับลิ้มรสหอมหวานจากริมฝีปากคู่นั้นจนร่างเล็ก หอบโยน มือบางกำคอเสื้ออีกฝ่ายแน่น

 



"อ...เอลวิน...."

 



คนเจ็บหอบหายใจถี่ ดวงตาสีดำขลับตวัดจ้องหน้าชายหนุ่มอีกคนที่ตอนนี้... กำลังยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 



...สีหน้าแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็น.....

 


ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดบนใบหน้า ยิ่งทำให้ร่างทั้งร่างแทบหลอมละลาย...

 



ผิวแก้มสีเรื่อ เริ่มเข้มขึ้นไปอีกจนเขานึกอยากจะเอาผ้าห่มมาคลุมหน้าปิดบังมันไว้ไม้ให้อีกฝ่ายเห็น

 



"หืม? เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"

 


"ม...ไม่.... ไม่เจ็บ.....ไม่เป็นไร"

 


"นายเพิ่งฟื้นนี่นา ก็เลย... ไม่อยากทำอะไรหนักๆ..."

 


"อ..เออ รู้น่ะ"

 



มือเล็กๆ ผลักแผ่นอกกำยำของอีกฝ่ายออก ใบหน้าเรียวรีบหันหนีไปอีกทาง และรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว

 



"ถ้างั้น... ฉันไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของนายแล้วก็ได้....."

 



ร่างสูงใหญ่เอ่ยเบาๆ ก่อนหลับตาลงและก้มลงจูบบนหน้าผากของคนเจ็บ มือแกร่งลูบเรือนผมของอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม

 


...ราวกับเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต......

 



"เดี๋ยวสิ..."

 



คนเจ็บเว้นจังหวะ ก่อนตัดสินใจเอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องให้หันกลับมา

 



"อยู่เป็นเพื่อน... จนกว่าจะหลับได้ไหม?"

 



.....ไม่มีคำตอบใดๆ ถูกเอ่ยตอบกลับมา มีเพียงร่างใหญ่ที่ยกยิ้มจาง เมื่อเห็นการตอบสนองของคนที่เอาแต่นอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม

 


เก้าอี้ไม้ข้างเตียงถูกจับจองอีกครั้งด้วยร่างของคนๆ เดิม ฝ่ามืออุ่นแตะลงบนศีรษะของร่างเล็กเป็นการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขายังคงนั่ง อยู่ข้างๆ ไม่ได้ออกไปไหน

 



"...ขอบใจนะ....ที่ช่วยฉัน..."

 


"ขอบใจนายเหมือนกัน ที่ยังอยู่เคียงข้างฉันเสมอมา...."


 

 




------------ Hold Me -Afterwards- :: END -------------
 
 
 

 

 

 

 

ก๊อบจากจัสเพสท์อิทมาทั้งดุ้น ฮาาา...
 
 
ติชมและสครีม (?) ได้นะฮะ ขอบคุณมากค้าบบบ
 
 
ปล. พลังติ่งทำได้ทุกอย่าง ฮืออออ อยากได้พลังนี้มาเป็นไฟในการปั่นงานบ้าง
/ปิดหน้าร้องไห้
ปลล. ตอนแรกคิดว่ามันจะไม่ยาว ไปๆ มาๆ ยาวเกือบๆ เท่าเรื่องหลักเลย O<--<
ปลลล. ขี้เกียจคิดชื่อเรื่องแล้ว เลยใช้ชื่อเดิมฮะ แอร่
 
 
จบละ... เจอกันเอนทรีหน้าครับผมมม
 
(ซึ่งอาจจะเป็นฟิคอีก? #ไม่!)
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

สครีมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ว้ากดดดดดดดด น่ารักมากกกกก~

#4 By ติ่งริไวล์. on 2013-07-13 11:51

ป๋าาาาาาา หมั่นไส้ป๋าขาาา ยั่วให้อยากแล้วจากไป ฮึ๊ยๆๆๆ แต่ก็น่ารักอ่ะะ ให้อภัย(?)ก็ได้ U v U,, /โดนตร่อย 
ป๋าทนได้ไง เราเป็นป๋าเราจะไม่ทนนะนี่พูดเลย! (นี่หล่อน...) 
น่ารักมุ้งมิ้ง ตัวเล็กน่ารักมากก อ้อนด้วยย โฮรววว /////////
ขอย้ำว่าถ้าเป็นป๋าหนูจะไม่ทนอ่ะ! 555555
ขอบคุณสำหรับความก๊าวค่ะะะ เอรุริฟินนาเล่ //////// <3

#3 By JJkizz on 2013-07-10 02:04

@kinumi ป๋าเค้าแหย่เล่นฮะ
จริงๆ ป๋าเป็นห่วงเน้อ เดี๋ยวรุนแรงเกินไปแล้วแผลเตี้ยจะเปิดเอา แต่ก็อารมณ์ไม่เจอนานเลยอยากหยอกนิดๆ หน่อยๆ ฮะ cry

แต่เรื่องทบต้นทบดอกนี่เดี๋ยวคิดดูอีกทีฮะ #ไม่!!!

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ค้าบบ อ่านไปขำไป แง 5555 cry

#2 By LightVampire on 2013-07-09 11:32

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงง....
ค้างกันทุกฝ่าย ในหลาย ๆ นัยยะ (ฮา)
โถ...ป๋าขา ถ้าป๋าจะทำให้ค้าง
ป๋าก็อย่าทำตั้งแต่แรกสิคะ!!
โอย...ไม่ไหวแล้ว
หนุ่มซึนเวลาอ่อนแอนี่ช่างน่าเจี๊ยะเสียจริง ๆ
ป๋าคนดี๊คนดี ป๋ารอได้
พอหายแล้วป๋าก็จะทบต้นทบดอกจนนอนซมอีกรอบสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า

ได้อ่านสองตอนติดกันแบบนี้
มีความสุขเหลือรับค่ะ

ขอบคุณมากค่าาาาาาาาาา ♥

#1 By P-chan on 2013-07-09 08:54

LightVampire View my profile

Creative Commons License
.