[The Silmarillion] Fiction: Winter Wind (Ereinion/Oropher) 1

posted on 18 Sep 2014 20:04 by lightvampire in Fiction directory Fiction
Title: Winter Wind
Fandom: The Silmarillion
Type: BL
Pairing: Ereinion Gil-Galad/Oropher
Rating: PG




---------------------------------------------------------------------------------------------



เสียงตะโกนโห่ร้อง...
เสียงของพื้นดินที่สั่นสะเทือน…
เสียงแห่งการศึกสงคราม…
เสียงของอาวุธโลหะนานาชนิดที่กระทบกระทั่งกัน หมายฟาดฟันเอาชีวิตศัตรู...
เสียงฝีเท้าของม้าศึกที่วิ่งอยู่ในสนามรบ...
เสียงตะโกนสั่งการของเหล่าผู้นำทัพทั้งพันธมิตรและศัตรู…

เสียงของเหล่าผู้ติดตามที่ยังคงตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า...

เสียงของสรรพสิ่งต่างๆ รอบกายล้วนเริ่มค่อยๆ จางหายไปจากโสตประสาทของจอมกษัตริย์พราย ปัจฉิมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โนลดอร์



“ท่านกิล-กาลัด!”



เสียงที่ได้ยินเริ่มไกลออกไปทุกทีในความรู้สึก…

กษัตริย์เอเรนิออน กิล-กาลัด หลับตาลงช้าๆ เมื่อรับรู้ชะตากรรมของตน



“-----ชนะแล้ว! ท่านกิล-กาลัด! อิซิลดูร์ ทายาทแห่งเอเลนดิลชิงแหวนมาจากจอมมาร------”



จอมกษัตริย์ไม่สามารถฟังประโยคนั้นได้จนจบ

...แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เอเรนิออนจากมิดเดิลเอิร์ธไปโดยไม่เหลืออะไรค้างคาใจ



“---กาลัด! ท่านกิล-กาลัด!!



ลมหายใจแผ่วเบา…

หากแผ่วเบาเพียงนั้นก็ยังทำให้รู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วร่าง


บาดแผลที่ได้รับจากจอมมารเซารอนสาหัสกว่าที่เขาคิด…


ภาระอันหนักหนาสาหัสที่เหล่าบรรพชนของเขามีส่วนเป็นต้นเหตุ อีกทั้งเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็ช่วยหล่อหลอมให้เขาเป็นกิล-กาลัด จอมกษัตริย์ผู้ปรีชาตั้งแต่ยังเยาว์วัย และพยายามรวบรวมผู้นำของเหล่าอิสระชนทั้งมวลเพื่อรวมพลังต่อกรกับต้นเหตุ แห่งภัยร้ายบนทวีปอาร์ดา


กิล-กาลัดรับรู้ได้ถึงชัยชนะจากความร่วมมือของเหล่าอิสระชนทุกเผ่าที่ให้การตอบรับเข้าร่วมสงครามกับเขา


ชัยชนะที่แลกมาด้วยการสูญเสียครั้งใหญ่…

และนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้



...มือที่จับด้ามหอกอายกลอสค่อยๆ คลายลง และปล่อยสติของตนล่องลอยไป


---------


“ที่นี่ไม่ต้อนรับท่าน กลับไปเสียเถิด...”


“ยามนี้แผ่นดินกำลังจะลุกเป็นไฟ กองทัพของพวกมันมีจำนวนมากกว่าที่ท่านคิด และท่านไม่มีทางหลีกเลี่ยงมันได้ หากท่านไม่ร่วมมือ หนทางที่จะเอาชนะได้คงน้อยนัก”


“เรื่องนั้นข้ารู้ดี และข้าตัดสินใจแล้ว”


“ข้าหวังว่าท่านจะให้ความร่วมมือ...”


“...เหล่าพรายป่าแห่งกรีนวู้ดจะเข้าร่วมสงครามกับพวกท่าน”



กิล-กาลัดรู้สึกเบาใจไปชั่วขณะหนึ่ง หลังจากที่กษัตริย์พรายซินดารินแห่งป่ากรีนวู้ดจบประโยคของเขา
แต่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย แม้ว่าบุคคลตรงหน้าไม่ใส่ใจจะมอง



“...แต่ไม่ขออยู่ใต้การนำทัพของผู้ใด ข้าจะทำเฉพาะในสิ่งที่ข้าเห็นสมควร”



ประโยคถัดมาของกษัตริย์โอโรแฟร์แห่งกรีนวู้ดทำให้เขาชะงัก แม้จะไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบก็ตาม



“ย่อมได้ ยามนี้กำลังของทุกฝ่ายเป็นสิ่งสำคัญ หากได้นักรบผู้มากความสามารถเช่นท่าน โอกาสชนะของเราคงพิ่มขึ้น”


“ข้าควรจะขอบคุณบรรพบุรุษของท่านหรือไม่ ที่ทำให้ข้าเป็นนักรบผู้มากความสามารถดังเช่นท่านกล่าว?”



ปัจฉิมกษัตริย์แห่งโนลดอร์ยังคงนิ่งสงบ แม้รู้ว่าโอโรแฟร์จงใจแสดงความเกลียดชังต่อสายเลือดของเขาออกมาอย่างไม่ปิดบัง

จอมพรายแห่งกรีนวู้ดหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า สีหน้าแสดงออกถึงความเย็นชาที่มีต่อแขกผู้มาเยือนอย่างชัดเจน



“หมดธุระแล้วก็กลับไปเสียเถิด”



โอโรแฟร์เอ่ยตอบเสียงเย็น

ทว่า...เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้า และได้สบตากับประกายแสงเจิดจรัสในดวงตาของบุรุษโนลโดรินอีกครา กลับต้องพยายามคงสีหน้าเย็นชาแบบเดิมไว้ ไม่ให้เผยสิ่งที่ผิดปกติออกมาให้เห็น

โอโรแฟร์รู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้ไม่ง่าย…

ไม่เคยง่ายแม้แต่ครั้งเดียว



“นอกเหนือจากความสงบสุขบนมิดเดิลเอิร์ธ ในฐานะจอมกษัตริย์กิล-กาลัด ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีก...”



กิล-กาลัดไม่คิดหลบสายตา
ความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นแจ่มชัดเสียจนโอโรแฟร์รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ


...กลัวว่าตนเองจะหวั่นไหวไปกับคำพูดตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย



“แต่ในฐานะของเอเรนิออน คงไม่เป็นเช่นนั้น”


“ไม่ใช่ธุระของข้าที่ต้องเก็บมาใส่ใจ...”


“ข้าแค่พูดลอยๆ… ไม่ได้บอกให้ท่านเก็บไปคิดเสียหน่อย”


ท่าน…!



โอโรแฟร์เลือกที่จะเงียบแทนการต่อบทสนทนากับกษัตริย์ผู้เยาว์วัยกว่า และผินหน้าไปในทางที่กิล-กาลัดไม่สามารถมองเห็น



“ท่านไม่ต้อนรับข้า เพราะกลัวว่าข้าจะปกครองท่าน...”



กิล-กาลัดหยั่งเชิง ก่อนขยับกายเข้าไปใกล้



“...หรือเพียงเพราะข้าเป็นผู้สืบสกุลแห่งราชวงศ์โนลดอร์?”



จอมพรายแห่งกรีนวู้ดเลือกที่จะเงียบแทนการตอบ และไม่คิดจะต่อบทสนทนาให้มากความ



“...ที่มีสายเลือดของเทเลรีรวมอยู่ด้วย?”



...เพราะถ้ามากกว่านี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยพยายามจะลืม สิ่งที่พยายามมองข้ามมาตลอดคงกลับมาแจ่มชัดเสียจนทำให้ใจของเขาไม่สงบ



“ข้าไม่เห็นว่าบทสนทนานี้จำเป็นต้องได้รับการตอบ และนี่ก็สมควรแก่เวลาแล้ว กลับไปหาคนของท่านเสียเถิด เกรงว่าท่านยังต้องตระเตรียมการอีกมาก ไม่ควรเสียเวลาอยู่ที่นี่มิใช่หรือ?”



โอโรแฟร์ตัดบท พร้อมหมุนตัวกลับมา ปรายตามองใบหน้าของแขกผู้มาเยือนอีกครั้ง และผายมือไปที่ประตูทางออก



“...หวังว่าจะได้ฉลองชัยชนะกับท่านที่นี่ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง”


“ข้าบอกไปแล้วอย่างไรเล่า ว่าที่นี่ไม่ต้อนรับท่าน”


“ท่านหมายถึงผู้คนที่นี่ไม่ต้อนรับข้า… หรือท่านไม่ต้อนรับข้า?”


“.....”


“ความรู้สึกของข้ามั่นคงเสมอ… ตั้งแต่วันแรกที่พบท่าน”



เอเรนิออนไม่คิดปิดบังความรู้สึกของตนแม้แต่น้อย ด้วยโอกาสที่จะได้สนทนากับกษัตริย์แห่งกรีนวู้ดเพียงลำพังเช่นนี้ไม่ได้เกิด ขึ้นง่ายนัก

หัวใจของจอมพรายแห่งกรีนวู้ดเต้นระรัว จนรู้สึกนึกโกรธตัวเอง เมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของบุรุษตรงหน้า


ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะเกิดความรู้สึกเช่นนี้อีก



“และข้าหวังว่าจะได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านในวันข้างหน้า โอโรแฟร์”


“น่าเสียดายที่ท่านคงต้องผิดหวัง”


“ไว้ถึงเวลานั้นคงได้รู้ และขอบคุณท่านมาก ที่ยอมรับฟังคำขอของข้า”


“ข้าเพียงแต่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับประชาชนของข้าก็เท่านั้น”



เอเรนิออนผุดยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความเศร้าเมื่อกำลังจะก้าวพ้นขอบประตู
ขาของเขาให้ความรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา เมื่อก้าวเท้าเดินออกห่างจากผู้ปกครองป่ากรีนวู้ด

จะต้องใช้เวลาอีกเท่าใดกัน ถึงจะเคยชินกับความเย็นชาที่โอโรแฟร์มอบให้…

เอเรนิออนได้แต่คิด… คิดไปต่างๆ นานา แม้จะรู้ว่าไม่มีวันได้คำตอบ



จะต้องรอให้สิ้นชีวีไปหรือ ท่านถึงจะเห็นข้าอยู่ในสายตา และยอมรับข้าเสียที…โอโรแฟร์





---------------------------TBC 
 

Comment

Comment:

Tweet

LightVampire View my profile

Creative Commons License
.